لاله زار

لاله زار در گذشته، زمینی سبز و محل رویش لاله بوده است. ناصرالدین شاه پس از بازگشت از سفر او فرنگستان به خیان احداث خیابانی مانند «شانزلیزه» در تهران افتاد و دستور داد كه ازمیان باغ مصفای لاله‌زار، خیابان بكشند و زمین‌های اطراف خیابان نیز، بین نزدیكان شاه تقسیم شد. بعد از آن لاله‌زار، نماد نوگرایی بود و همه سینما‌ها، فروشگاه‌های بزرگ، خیاط خانه‌ها، تجارتخانه‌ها و هتل‌ها در این محل احداث شد.
این محله، امروزه به دو منطقه لاله‌زار جنوبی و لاله زار نو (شمالی) تقسیم می‌شود. از ضلع جنوبی به میدان امام خمینی، از ضلع شمالی به خیابان انقلاب اسلامی، از غرب به خیابان فردوسی واز شرق به خیابان سعدی منتهی و در تقسیمات شهری، جزء منطقه 12 محسوب می‌شود.
در این محله، كوچه و خیابان‌های مهمی مثل: باربد، مهران، بركن، جمهوری اسلامی، منوچهری و تقوی وجود دارد. كوچه‌های مهران و برلن از جمله مراكز خرید قدیمی هستند، در این كوچه‌ها، بیشتر مغازه‌ها ویترین ندارند و بر روی طبقاتی كه به دیوار مغازه‌های خود نصب كرده‌اند، به عرضه كالاهای خود می‌پردازند. در سمت چپ لاله‌زار، یعنی روبروی مهران، كوچه برلن واقع شده كه ضلع جنوبی سفارت آلمان است. لاله‌زار زمانی مركز فعالیت مطبوعات و احزاب سیاسی بود.

لویزان

لویزان واقع در شش كیلومتری شرق تجریش، از شمال به ازگل، از جنوب به تپه‌های شمس‌آباد،‌از غرب به حسین‌آباد و از شرق به شیان محدود و جزء منطقه 4 محسوب می‌شود.
شغل اهالی محل علاوه بر زراعت و گاوداری، اشتغال در كارخانه اسلحه سازی و صنایع نظامی بوده و خانه‌های سازمانی لویزان، معروف به چهارصد دستگاه، مخصوص كارمندان ارتش و صنایع دفاع است مجتمع مسكونی وولایت فقیه و كوی سازمانی شهید سرلشگر فلاحی در این منطقه قرار دارد.
دو رشته قنات موجود كه باغ‌های منطقه را سیراب می‌كرده، عبارت است از قنات مبارك‌آباد و حاج قاسمی.
طایفه‌های معروف لویزان عبارتند از: كیانی‌ها و رضاییان كه از نطنز مهاجرت كرده‌اند و خوانساری‌ها كه از خوانسار به لویزان آمده‌اند. حمام قدیمی لویزان هنوز هم به شكل گذشته به دو صورت عمومی و خصوصی پابرجاست. بزرگراه هنگام و جاده شهرك امید (بلوار گلستان) جنگل لویزان را به چند قسمت تقسیم كرده است.

مبارک آباد

مبارك‌آباد از مناطق آباد شده در دوران قاجار است. این منطقه واقع در جنوب‌شرقی لویزان از شمال و غرب به حسین‌آباد، از جنوب به كاظم آباد و از شرق به لویزان منتهی می‌شود و در منطقه 4 شهرداری تهران واقع شده است.
این منطقه، دارای قنات پرآبی است كه از لویزان سرچشمه می‌گیرد. مبارك‌آباد از لویزان سرسبزتر، باغ‌های آن پربارتر و شغل بیشتر اهالی آن، كشاورزی و اشتغال در مهمات سازی بوده است.
از افراد برجسته این منطقه می‌توان به هروی‌ها (صاحب منصبان دوره قاجار) اشاره كرد. در گذشته سه منطقه مبارك‌آبادف لویزان و شمس آباد در واقع یك منطقه و در مالكیت عین‌الدوله بوده كه رضاخان هروی بصیرالدوله آن را از عین الدوله خریداری كرد. مسجد، تكیه و حمام قدیمی مبارك‌آباد همچنان مانند گذشته فعال است.
از مكان‌های مهم این محله می‌توان به دانشكده تربیت معلم زینب، دانشكده شهید رجایی، خانه فرهنگ صدف واقع در پارك صدف و مسجد جامع مبارك‌آباد اشاره كرد.

مجیدیه

محله مجیدیه از شرق به بزرگراه امام علی، از غرب به بزرگراه شهید صیاد شیرازی، ازشمال به بزرگراه رسالت و از جنوب به جانبازان (گلبرگ) محدوده شده و در منطقه 8 واقع شده است.
زمین‌های این محله پیش ار این، ماسه‌ای و برای كشاورزی نامناسب بوده و به همین جهت این محله، ساكنان زیادی نداشته است. بعد از این تاریخ، عده‌ای آذری در محدوده خیابان حسن بنا ساكن شدند كه كوچه‌ةای آن خاكی و فاقد امكانات رفاهی بود و آب محله از جوی آب روستای شمس‌آباد تأمین می‌شد.
در اواخر سال 1332 برق به این منطقه رسید. بعدها نیز ارامنه در این نقطه سكونت یافتند.
اكنون بیشترین فضای سبز (بیش از ده پارك) در این محله واقع شده از جمله پارك مجیدیه، جانبازان، كودك، گلزار، فرشته، اقاقیا، شایان، مینا، اتحاد، بهار، قاسمی. استادیوم شهدای گمنام و مجموعه ورزشی شهید رجایی نیز در این محدوده قرار گرفته است.

محمودیه

محمودیه واقع در منطقه 1، از شمال به تجریش و اوین، از جنوب به پارك وی، از غرب به ولنجك و از شرق به ولیعصر منتهی می‌شود. در واقع به محدوده ولی عصر تا خیابان تابناك (ولنجك) محمودیه گفته می‌شود.
دو قنات علی آباد و محمودیه كه از كوه‌های تجریش (دركه) منشعب می‌شوند، باغ‌های منطقه را سیراب می‌كنند، هز چند ساختمان‌های این منطقه تا حدی به شكل و سبك امروزی و جدید ساخته شده، اما هنوز تعدادی از باغ‌ها و خانه‌های قدیمی محمودیه باقی مانده است.
در مورد وجه تسمیه محمودیه چنین ذكر شده كه در زمان محمد شاه قاجار، پدر ناصرالدین شاه در زمین‌های آنجا قصری و قلعه‌ای برای شاه ساخته شد كه نام آن را محمدیه گذاشتند، اما به محض اینكه شاه وارد قصر جدیدش شد، درگذشت. از آن پس حاج میرزا آقاسی، از وزیران محمد شاه قاجار، كه نام كوچك‌اش عباس بود، مالك این منطقه شد و محله، به نام او عباسیه خوانده شد. بعدها علاءالدوله، باغ عباسیه را خرید و به نام پدرش، محمود خان، آنجا را محمودیه نامید.

مختاریه

محله مختاریه از خیابان خیام فعلی (جلیل آباد سابق) آغار و در جهت شرق به غرب، به خیابان كارگر منتهی می‌شود. محمد كریم خان مختار السلطنه رئیس نظمیه و احتسابیه تهران در زمان قاجار بود كه كنترل شدید بر ارزاق عمومی و عرضه مواد خوراكی داشت. اما فرزند وی، سرپاس ركن الدین مختاری رئیس شهربانی تهران در دوره پهلوی اول (از سال 1314 تا 1320) فردی ریاست طلب و سنگدل بود.
او در زمان ریاست‌اش بر شهربانی، بسیاری از آزادی‌خواهان را به بند كشید كه مرحوم فرخی یزدی یكی از آن قربانیان بود.
پدر سرپاس مختاری در این محله پارك وسیعی درست كرده بود كه انواع و اقسام گل‌های ایرانی و فرنگی را پرورش می‌داد (از خیابان مختاری فعلی تا خیابان شهید علی اكبر بشیری، سرپل امیر بهادر، پارك مختاریه بود) این پارك در ساخت و ساز پهلوی دوم و خیابان كشی جدید خیابان ولی عصر قطعه قطعه شد و تنها خانه مختار باقی ماند.
سرپاس مختاری در سال 1320 محاكمه و به شش سال حبس محكوم شد. وی سرانجام به سال 1350 در تهران درگذشت.