مسگرآباد

مسگرآباد در منطقه‌ 15 شهرداری تهران، جاده خاوران، شهرك مسعودیه، انتهای شهید محمد كاظم كلهر قرار دارد. از سه طرف توسط كوه‌ محصور و تنها از سمت غرب، راه ارتباطی دارد. از طریق بزرگراه‌های خاوران و افسریه به مناطق دیگر دسترسی سریع دارد.
آب و هوا در این منطقه، تابع شرایط جوی كوهپایه‌ای نواحی خشك و گرم است. به دلیل دور بودن از مركز شهر، از نظر پاكیزگی هوا در رتبه‌ای بهتر از تهران است. مسگرآباد در نقشه جدید شهرداری، «شهرك صالحیه» نامیده شده است.
با توجه به اسناد و مدارك موجود، قدمت مسگرآباد به بیش از 300 سال پیش برمی‌گردد. بیشتر منازل در مسگرآباد یك و دو طبقه است، اما در ساخت و سازهای جدید، افراد به ساخت آپارتمان روی آورده‌اند به همین خاطر از فضاهای سبز منطقه، تنها چند درخت به طور پراكنده برجای مانده است. البته در بخش جدید مسگرآباد، خانه‌های ویلایی وجود دارد.
در پایانه‌ خاوران، ایستگاهی وجود دارد كه اتوبوس‌های مسگرآباد در آن مستقر بوده و به جابجایی شهروندان محله مشغولند.

مقصود بیک

قدمت این محله به دوره صفوی باز می‌گردد. یان منطقه متعلق به فردی به نام مقصود بیك، ناظر كل در زمان شاه عباس اول، بوده است.
این منطقه به دلیل موقعیت جغرافیایی و آب و هوایی، علاوه بر باغ‌های میوه، باغ‌های گل فراوان نیز داشته و درآمد‌ اهالی محل، علاوه بر فروش میوه و محصولات كشاورزی، از راه فروش گل هم بوده است.
از سمت راست رودخانه تجریش، نهری به نام نهر چال به شمت پایین خیابان مقصود بیك و الهیه جریان دارد.
از ویژگیهای این محله كه هم اكنون جزء منطقه 1 محسوب می‌شود، وجو قناتی است كهبه دست فرد خیری برای مصرف اهالی محل حفر شده و هم اكنون نیز، زمین‌های باقیمانده از این قنات بهره می‌برند. باغ‌های ارباب ثقفی، خیر الدوله، ساعدیه (منصوب به ساعدالدوله) و باغ‌های مشیر السلطنه، هنوز هم در این منطقه سرسبز و زیبا هستند.
در ابتدای خیابان مقصود بیك، نبش میدان تجریش، ساختمان گروه فرهنگی البرز قرار دارد كه هم اكنون متعلق به آموزش و پرورش منطقه 1 است. موزه پرفسور حسابی و موزه موسیقی نیز در این محله واقع شده است.

منظریه

منظریه واقعدر منطقه 1، به زمین‌های واقع در غرب جمال‌آباد و شرق جماران، حصارك و تجریش گفته می‌شود. این منطقه از شمال به كوه توچال و پارك جمشیدیه، از شرق به جمال آباد، از غرب به محله جماران و از جنوب به نیاوران محدود می‌شود.
در زمان ناصرالدین شاه، تصمیم گرفته شد كه جاده‌ای از منظریه به سمت سواحل دریای خزر كشیده شود كه مسیر كنونی كلك چال، بازمانه آن زمان است.
اكثر قنات‌های محله‌های پایین (حصار بوعلی، فرمانیه، كامرانیه و ...) از باغ‌ منظریه سرچشمه می‌گیرد. مهمترین محصول باغ‌های منظریه، ازگیل و به است.
پس از سقوط حكومت قاجار، باغ منظریه به دولت تعلق گرفت و در سال 1312 شمسی برای فعالیت‌های ورزشی «انجمن ملی تربیت بدنی» به وزارت معارف (آموزش و پرورش) واگذار شد. 
از آن سال تا قبل از انقلاب، منظریه محل تشكیل اردوگاه‌های پیشاهنگی بود. پس از انقلاب نیز، در اختیار وزارت آموزش و پرورش باقی ماند و به محل اردوگاهی- تربیتی تبدیل شد.

منیریه

منیریه از جنوب به خیابان فرهنگ، از شمال به چهار راه سپه، از شرق به چهارراه ابوسعید و از غرب به چهار راه لشگر منتهی و جزء منطقه 11 محسوب می‌شود.
میدان منیریه از شرق از طریق خیابان ابوسعید به بازار تهران و چهار راه گلوبندك، از غرب از طریق خیابان معیری به چهار راه لشگر و خیابان كارگر جنوبی، از شمال از طریق خیابان ولیعصر به میدان ولیعصر و از جنوب از طرق خیابان ولیعصر به میدان راه‌آهن ارتباط دارد.
منیریه یكی از محلات تهران است كه در زمان قاجار، از بخش‌های اعیان نشین بوده و گفته می‌شود نام آن از نام مادر كامران میرزا، یكی از صاحب منصبان قجر، به نام منیر گرفته شده است.
تندیس عارف نامی ایران، ابوسعید ابوالخیر در میدان منیریه ابتدای خیابان ابوسعید نصب شده است. دانشكده افسری، فروشگاه‌ مركزی اتكاو بیمارستان نجات از دیگ مراكز مهم این محله می‌باشند.

مهرآباد

محله مهرآباد از شمال به بزرگراه جدید مخصوص كرج، از جنوب به بزرگراه فتح، از شرقبه خیابان شهیدان و از غرب به رودخانه كن منتهی می‌شود و جزء منطقه 9 به حساب می‌آید. قدمت این محله به 70 سال پیش برمی‌گردد. قبل ازآن، زمین‌های موجود به طور كامل گندم زار و متعلق به خانمی به نام نظام مالفی بود. دلیل نامگذاری این منطقه به مهرآباد، این بوده كه وی، دختر به نام مهر داشت كه بعد از فوت در جوانی، مهرآباد به نام وی، نام گذاری شد. در قسمتی از این اراضی در سال 1307، فرودگاه احداث شد. خانم مافی در زمان حیات خود در سال 1322 زمین‌ها را تفكیك و واگذار كرد. بیشتر بومی‌های اصفهان، قزوین و تاكستان در این محه سكونت دارند. وجود برق در این محله به سال 1338، لوله كشی آب شرب به سال 1347 و لوله كشی گاز به سال 73 باز می‌گردد. در این محله 17 بوستان وجود دارد. از جمله خیابان‌های معروف و قدیمی واقع در مهرآبد، خیابان شهید صفری است. صفری ازعالان گروه‌های سیاسی علیه شاه بود كه در همان درگیری‌ها به شهادت رسید. وی از كاسبان محل و شغل او شیشه بری بود.

میدان محمدیه

محمدیه نام دروازه‌ای بود كه در سال 1263 (ه.ق) همزمان با آخرین سال‌های سلطنت محمد شاه قاجار، در باروی قدیمی شاه طهماسب بین میدان و آرامگاه سید نصرالدین ساخته شده بود.
این دروازه به دلیل ساخت در دوره محمد شاهبه محمدیه معروف شد كه غار قدیم هم خوانده می‌شد. این محل در دوره‌های بعد، به میدان اعدام معروف شد كه نام دیگر آن «پاقاپوق» بود. در این مكان، محكومان به اعدام را بر روی سكویی در وسط میدان به زانو می‌نشاندند و میر غضب، پس از سیاه‌بازی‌هایی كه برای اخاذی مردم انجام می‌داد و پول قابل توجهی به دست می‌آورد، با كارد تیزش در حالیكه انگشت‌هایش را در داخل سوراخ‌های بینی فرو برده بود، با یك ضربه، سر وی را می‌برید و آن را در چاه می‌انداخت. دروازه‌های محمدیه و غار، در این محله قرار داشت و اكنون ایستگاه مترو در این میدان ساخته شده است. تهران در دوره فتحعلی شاه و محمد شاه دارای شش دروازه بود كه دروازه‌های محمدیه، قزوین و دروازه باغ ملی جزء آن‌ها تلقی می‌شد. این محل اكنون جزء منطقه 12 شهرداری تهران است.